Voor de goede orde

Wie introvert is en/of gesteld op privacy en rust, stemt beter niet Groen.

Waarom? Daarom: “Iedereen moet tegen 2024 zijn buren kennen.”

Eigenlijk is het tegen mijn gewoonte en principes om nog aan internet discussies te beginnen, maar echt, mensen, probeer me geen sociale interactie in de offline wereld op te dringen.

JUST. DON’T.

Ik speel al lang niet meer mee, en aan het aantal onverwachte likes dat mijn reactie kreeg te oordelen, ben ik niet de enige.

Quote / Unquote

“What happens to our dreams when we realise they’re never going to come true?
They turn into nightmares.”

      — Jessica Jones

Helaas kan dit naar mijn ervaring ook gebeuren met dromen die wél werkelijkheid worden. Zie zo bijvoorbeeld Emmy’s desastreuze dagen als programmeur bij diverse ICT bedrijfjes.

Week Tegen… Juist, hier gaan we weer!

(Dit is een geüpdatete versie van een post uit mijn vorige blog. Omdat het nodig is. Omdat men het maar niet wil snappen. Omdat er niets verandert, niet voor de slachtoffers, nooit.)

De Week Tegen Pesten, dames en heren; ze zijn er daar weer mee! Ludieke campagne hier, liedje daar, move ginder, en morgen zelfs een heuse mars in Mechelen.

Ik kan me die laatste al levendig voor de geest halen, beste lezer: met zijn allen gezellig de straat op tegen pesten, de hele klas, ook de kinderen wier leven volgende week — of misschien overmorgen al — weer tot hel wordt gemaakt door hun medeleerlingen. Schijnheiligheid ten voeten uit.

Want maak u geen illusies: dit jaarlijks terugkerende circus helpt geen kat, en de pseudo-psychologische prietpraat die zelfverklaarde experts (lees: gewezen pesters?) over de hele problematiek in de media uitkramen doet dat zeker ook niet.

Steeds dezelfde adviezen, zeg maar gerust verwijten, dat slachtoffers assertiever moeten worden, weerbaarder. En socialer. En zich aanpassen. En met het alwetende PMS CLB gaan praten. Daar worden ze dan ‘begeleid’.

Juist: de gepesten moeten naar een psycholoog. Zij zijn immers het probleem.

Want de pesters straffen? Aansprakelijk stellen voor hun gedrag? Ho maar! Waar haalt u het? Hoe durft u zoiets suggereren, zelfs? Da’s absurd, taboe, gemene rechtse haatzaaierij, ab-so-luut not done!

Een paar jaar geleden is er door de één of andere naïeveling een ‘no blame methode’ bedacht. Geef niemand de schuld, letterlijk. Want tenslotte, pesten is niemands schuld. Iemand de duivel aandoen, een jeugd verpesten, in sommige gevallen een leven onherstelbaar beschadigen, dat is geen bewuste keuze. Dat gebeurt zomaar, louter toevallig. No one is to blame.

Bovendien, zo las ik ooit op mijn Twitter tijdlijn, zijn de pesters in feite de grootste slachtoffers van het verhaal. Ze kunnen naar het schijnt zelfs zware, levenslange trauma’s overhouden aan hun wangedrag.

Als dat werkelijk zo is, gun ik hen elke nachtmerrie, flashback en paniekaanval van ganser harte, maar eerlijk, beste Gutmensjes, ik heb zo mijn twijfels over die stelling, dus pak jullie viool maar weer in.

Soit.

Gelukkig weerklinkt er af en toe ook een verstandige stem in de chaos.

Dit artikel verscheen in februari 2017 in Knack. We lazen onder meer:

“… Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat vele slachtoffers van pesterijen moeilijker relaties opbouwen en op de werkvloer niet de mensen zijn die ze intrinsiek hadden kunnen zijn. Omdat ze zich niet durven te ‘lanceren’. Omdat ze schrik hebben van anderen. Soms houdt het hen tegen om verder te studeren omdat ze bang zijn nog in groepen te zitten. Ik herhaal: de maatschappelijke kostprijs is hoog. Heel hoog.”

en:

“Kort door de bocht komt het erop neer dat het zaak is de pester alle wind uit de zeilen te nemen.”

Ik heb nog nooit zo luid “eindelijk” en “dank u” geroepen tegen mijn computerscherm.

Deze man had het duidelijk begrepen ruim een jaar geleden. Nu de rest nog.

En zodra ‘men’ het licht heeft gezien, kunnen we dan eindelijk ook wat daadkrachtige maatregelen invoeren? De daders aanpakken en niet telkens weer het slachtoffer viseren? Het slachtoffer, dat hier niet om gevraagd heeft en al dat emotioneel, psychologisch en vaak zelfs fysiek geweld in geen geval verdient?

Het wordt echt eens tijd, hoor, want door in plaats van het probleem aan te pakken bij de wortels een verkeersinfarct te veroorzaken in Mechelen zullen we er ook in de figuurlijke zin niet komen. Ook voor de huidige generatie gepeste jongelui niet.

Eenzaam versus Alleen

Die ochtend op Twitter:

Zou men ook al het effect van een overdosis mensen en hun eindeloos kabaal op de gezondheid van introverte, hoogsensitieve, solitaire personen bestudeerd hebben? Die resultaten lijken mij persoonlijk interessanter.

Boodschap van algemeen nut: Alleen betekent niet voor iedereen hetzelfde als eenzaam. Sommigen van ons zijn echt gelukkiger met minder mensen in ons leven.

En voor alle duidelijkheid: wat mij betreft mag er zéker meer hulp zijn voor eenzame alleenstaanden, ik denk dan vooral aan oudere mensen, maar alleen als deze mensen daar zelf om vragen of toch expliciet mee instemmen.

De voorstellen die ik al gehoord heb over buurtnetwerkjes, ongevraagde bezoeken, belrondes

Dat lijkt me vreselijk opdringerig allemaal, een overheid die zich nog wat dieper in ons privé-leven poogt te murwen, en maakt dat ik mijn toekomst met nog een beetje meer angst tegemoet zie.

Die Tijd Van Het Jaar

Een druilerige september dag, het moment om “The Sensual World” van Kate Bush nog eens op te zetten.

Hoewel ik nog steeds licht gemengde gevoelens heb over dit album — volgens mij waren de dames van het Trio Bulgarka en hun klaaglijk gekweel beter thuisgebleven — is het toch ook wel mijn ultieme herfstplaat, weemoedig en melancholisch; en “Never Be Mine” blijft één van de mooiste, meest emotionele songs die Kate ooit geschreven heeft.